TINGIN NG PAMILYA NG BOYFRIEND KO AY “SWERTE” LANG AKO DAHIL NAKAPASOK AKO SA MUNDO NILA. TINAWANAN NILA ANG $40 YELLOW DRESS KO SA CHARITY GALA. HINDI NILA ALAM, ANG BUONG GALA AT ANG BRAND NA SUOT NILA AY PAG-AARI KO.
Hindi ko kailanman sinabi sa pamilya ng boyfriend kong si Liam kung sino talaga ako.
Para sa kanila, ako lang si Emily Carter—isang tahimik na babae na nagtatrabaho sa “Product Design,” nakatira sa simpleng apartment, at walang kotseng magara.
Ngayong gabi, dinala ako ni Liam sa Annual Sterling Charity Ball. Ito ang pinakamalaking event ng taon para sa mga elite.
Suot ko ang isang dilaw na bestida na nabili ko online noong nakaraang linggo. Sale ito, $40 (mga 2,000 pesos) lang. Wala akong suot na kwintas. Wala akong hikaw na diamante. Wala akong bodyguards.
Pagpasok namin sa ballroom, sinalubong kami ng ina ni Liam, si Donya Beatrice, at ang kapatid niyang si Tiffany. Balot na balot sila ng diamonds at designer bags.
Tinignan ako ni Donya Beatrice mula ulo hanggang paa. Ang mukha niya ay parang nakaamoy ng bulok.
“Oh,” sabi ni Donya Beatrice nang walang gana. “Nandito ka pala, Emily. At… ‘yan ang suot mo? Sa isang black-tie event?”
Humagikgik si Tiffany. “Mom, hayaan mo na. Baka ‘yan na ang pinakamahal na damit na kaya niyang bilhin. Alam mo naman, Product Designer lang siya. Hindi niya afford ang mundo natin.”
“Hayaan mo, Tita,” ngiti ko nang mapait. “Komportable naman po ako.”
“Komportable?” irap ni Donya Beatrice. “Hija, sa mundong ito, hindi mahalaga ang komportable. Ang mahalaga ay Class. At mukhang wala ka noon. Napakaswerte mo at pinatulan ka ng anak ko. Kung hindi dahil kay Liam, hanggang gate ka lang.”
Hinila ako ni Liam palayo. “Hayaan mo na sila, Em. Ang ganda-ganda mo ngayong gabi.”
Umupo kami sa mesa. Sa buong gabi, pinariringgan ako ng pamilya niya. Kesyo mukha daw akong “yaya” na naligaw. Kesyo hindi daw ako marunong gumamit ng fish knife.
Dumating ang highlight ng gabi. Ang Auction para sa pinakamahal na alahas ng gabing iyon—ang “Star of Sierra” Necklace, na gawa ng sikat na luxury brand na “E.C. Prestige.”
Si Donya Beatrice ay obsessed sa E.C. Prestige. Lahat ng bag at damit niya ay galing sa brand na ‘yon.
Umakyat ang Host sa stage.
“Ladies and Gentlemen,” sabi ng Host. “Ngayong gabi, may espesyal tayong bisita. Ang misteryosong Founder at CEO ng E.C. Prestige ay nandito para personal na ibigay ang kwintas at mag-anunsyo ng bagong partnership.”
Nanlaki ang mata ni Donya Beatrice. “Oh my God! Nandito ang CEO ng E.C. Prestige?! Kailangan ko siyang ma-meet! Kailangan kong magpapicture!”
“Oo nga Mom!” sabi ni Tiffany. “Siguradong napaka-glamorous niya!”
“Please welcome,” sigaw ng Host. “The owner of E.C. Prestige…”
Tumayo ako mula sa upuan ko.
Hinawakan ni Tiffany ang braso ko nang mahigpit.
“Hoy, Emily! Saan ka pupunta?” bulong ni Tiffany nang pasigaw. “Uupo ka lang diyan! Huwag kang haharang sa daanan! Paparating ang CEO!”
“Oo nga!” sabi ni Donya Beatrice. “Kung mag-C-CR ka, dumaan ka sa likod! Nakakahiya ‘yang yellow dress mo, baka mahagip ka ng camera!”
Tinanggal ko ang kamay ni Tiffany sa braso ko. Tinignan ko sila nang diretso sa mata—walang takot, walang hiya.
“Bitawan mo ako,” malamig kong sabi.
Naglakad ako. Hindi papunta sa CR. Kundi papunta sa Stage.
Habang naglalakad ako, tumahimik ang buong ballroom. Ang spotlight ay sumunod sa akin at sa mumurahin kong dilaw na bestida.
Umakyat ako sa hagdan ng stage. Inabot sa akin ng Host ang mikropono at yumuko siya bilang paggalang.
“Good evening,” bati ko sa mikropono. Ang boses ko ay umalingawngaw sa buong kwarto.
Tumingin ako sa mesa nina Liam. Nakanganga si Donya Beatrice. Nalaglag ang panga ni Tiffany. Si Liam naman ay nakangiti—alam niya ang totoo, at hinayaan niya akong gawin ito.
“I am Emily Carter. The ‘E.C.’ in E.C. Prestige.”
Napasinghap ang lahat. Ang babaeng nilait-lait nila kanina dahil sa $40 na damit ay siya palang may-ari ng brand na suot-suot nila.
“Maraming nagtatanong kung bakit simple lang ako manamit,” patuloy ko, habang nakatingin diretso kay Donya Beatrice. “Bakit ako nagsusuot ng $40 na damit kahit bilyonaryo ako?”
“Simple lang. Dahil ang tunay na class ay wala sa presyo ng damit mo. Nasa ugali ‘yan.”
“Nakakalungkot na may mga taong balot na balot ng diamonds at designer brands na gawa ng kumpanya ko… pero ang ugali ay mas mura pa sa basahan.”
Namutla si Donya Beatrice. Gusto niyang lamunin siya ng lupa. Ang lahat ng mga mata ay nakatingin sa kanya. Alam ng lahat na siya ang pinariringgan ko.
Tinuloy ko ang speech ko. “Ang Star of Sierra necklace ay hindi mapupunta sa auction. Ibinibigay ko ito bilang regalo sa Children’s Foundation.”
Bumaba ako ng stage. Sinalubong ako ng mga business tycoons at investors. Gusto nilang kamayan ako.
Dinaanan ko ang mesa nina Donya Beatrice. Hindi sila makatingin sa akin.
“Tita Beatrice,” sabi ko nang nakangiti. “Yung bag na suot niyo? E.C. Prestige Limited Edition ‘yan diba? Maganda. Pero sana sa susunod, bagayan niyo ng magandang asal para hindi masayang ang disenyo ko.”
Hinawakan ko ang kamay ni Liam.
“Tara na, Liam? Gusto ko nang kumain ng street food. Masyadong toxic ang hangin dito.”
Umalis kami sa party na taas-noo. Naiwan ang pamilya niya na hiyang-hiya, habang ang “kahihiyan” na tinawag nila kanina ay siya palang pinakamakinang na bituin sa gabing iyon.
